نکته ای که باید شما خوانندگان عزیز به آن توجه داشته باشید این است که در فرهنگ ایرانی هیچ گونه صحبتی از آشامیدن خون و یا موجوداتی به نام خون آشام به میان نیامده است و شاید این به دلیل حرمتی است که فرهنگ ایرانی برای انسان قائل بوده است و رسومی که در فرهنگ های دیگر به راحتی انجام می شده اند در فرهنگ ما حرمت خاصی داشته اند
. مانند نوشیدن خون ،قربانی کردن فرزند و یا انسان و .... و به دلیل همین محدودیت ها مطالب فارسی از نظر محتوایی بسیار کم به آن پرداخته اند . از طرف دیگر چون در فرهنگ ما تاکنون تحقیقی در این مورد صورت نگرفته و نویسندگان و کارگردانان ایرانی به آن توجهی نداشته اند نمی توانیم در فرهنگ خودمان دنبال چنین مضامینی باشیم.درسلسله مطالبی که از این به بعد برای شما عزیزان بر روی سایت قرار میگیرد بیشتر از تحقیقات و مطالب غربی که خود پدید آورنده این مفاهیم بوده اند استفاده شده است.البته لازم به ذکر است که به تازگی جنبشی در میان دوست داران رمان و .. ایجاد شده که آن ها را ترغیب به استفاده از این موجودات در داستان هایشان کرده است .ولی با تمام این تفاسیر هنوز جای خالی تحقیقات جامع بر روی این مطالب در فرهنگ ایرانی احساس می شود.
منشا تفکرات خون آشامی
منشا این تفکرات را می توانیم فرهنگ های غربی و بالاخص تفکرات قرون وسطی بدانیم .دوره ای که در آن خفقان بر فرهنگ اروپا مستولی شده بود و هر جا اتفاقی می افتاد مردم به دنبال جادوگر و موجودات ماورالطبیعه میگشتند. نقطه قوت بحث خون آشام ها شاید سه شهر رومانی، کارپات و ترانسیلوانیا باشد.
هر چه به امروزه نزدیک تر می شویم می بیینیم که داستان ها،فیلم ها ، سریال ها و انیمشن های بیشتری در مورد این موجود ساخته می شود . شاید به جرات بتوانیم بگوییم که تصویری که اکثر ما در مورد خون آشام داریم بازتابی است از ساخته های هالیوود ( فیلم ها و انیمیشن ها) و رمان ها و نوشته های نویسندگان مشهور غربی.
قصرهای تاریک و نمور ، تابوت های اشرافی ،سردابه های تاریک و قرون وسطی همگی تصاویری هستند که در ذهن ما همگام با خون آشام ها رشد پیدا کرده است .در گذشته انسان ها از خون آشام و موجوداتی با خصوصیات خون آشامی واهمه داشتند ولی در طول زمان هر چه به جلو پیش می آییم چون نویسندگان جذابیتی خاص در وجود این موجودات آفریده اند حضورشان قوی تر شده و امروز تا حدی این القاهای ذهنی قوی شده که مردم برای حضور خون آشام در میان خود سهمی قائل هستند و ترس گذشته وجود ندارد.
برچسب:
نویسنده: طاها عباسیان